Labels

Friday, May 16, 2014

To My Love's Name

My hunger I sate in despair
And I become never sated
Rushes my blood like a flare
If I get what I awaited
And I awaited her care.

Deep inside my soul she came
Enchained my heart with her fetter
Luring me to play her game

My love’s name will appear better
As these lines are its frame
Read, of each, just the first letter.



Al Nombre de Mi Amor

Mi hambre sacio con ella
Aunque de ella no me sacio
Resuelto busco su huella
Impotente y cabizbajo
Ante esa mirada bella

De la cual se ha disparado
Esa flecha que penetra
Lacerando mi blindado

Mi amor, si quieres verlo, su nombre te muestra.
A cada verso dictado
Relee la primera letra.


Las Ranas


En un estanque moraban
Todas juntas como hermanas
En muy amistosa unión
Un buen corrillo de ranas

Era su pellejo gris
Y lejos de ser hermoso
Ayudábales muy bien
Entre aquel barro fangoso

Pues con él se camuflaban
Y así se defendían
De cigüeñas y alimañas
Que a aquella charca acudían.

Pero un día nacieron
Sabe Dios por que desliz
Un par de ranitas verdes
Como billetes de mil.

No mucho tiempo después
Una rana color tierra
Llamó a las verdecillas
Y hablóles de esta manera:

La naturaleza hermanas
Es madre sabia sin duda
Mas cuando pensó en vosotras
Debía estar en la luna.

Pues es de todos sabido
Que vivimos entre el lodo
Y aquí nuestra piel terrosa
No sirve de muy buen modo

Nos oculta de la vista
De las cigüeñas y garzas
Evitando de esta forma
Que acabemos en su panza.

Y al no alertar a las moscas
Y otros insectos también
Nos ayuda, así en la caza
Y algún otro menester.

Vuestro pellejo en cambio,
No niego que sea bonito,
Mas para vivir aquí,
Es como ir alzando el grito.

Así que os daré un consejo
Y lo haré por vuestro bien
Si queréis seguir con vida,
Deberéis cambiar de piel.

Una de las ranas verdes
Poco espabiladilla
Empezó a frotar su piel
Contra la tierra y la arcilla.

A fin de que así perdiera
Ese lustre tan verdoso
Y se tornase al cabo
De algún tono más terroso.

Mas se percató muy pronto
Que con tantos refregones
Más que trocar la color
Le hacían la piel jirones.

La otra rana era mas lista
Y se dio cuenta enseguida
De que el arte del refriego
No tenía buena salida.

Salió a correr el mundo
De un lugar a otro lugar
Aunque no sabía muy bien
Lo que quería encontrar.

Por fin encontró un estanque
Donde la hierba crecía
Y el agua estaba verde
De algas y ovas que había.

Estaba aquel paraje
Repleto todo de insectos
Atraídos por las flores
Que atoraban el trayecto

Este lugar, dijo ella
Fue pensado para mí
Y con comida abundante
Aquí voy a ser feliz.

Y entre todo este verdor
Me camuflo de igual modo
Como mis hermanas grises
Se camuflan en el lodo.

Así pues buenos amigos
Sacad de aquí una enseñanza
Si vuestro carácter falla
En alguna circunstancia

Buscad alguna otra guisa
Para serviros de él
Pero no intentéis cambiarlo
U os arrancaréis la piel.

Thursday, January 23, 2014

Historia del Mundo en Cien Palabras

Ese tic tac que escuchamos hace rato es nuestro memento mori. Lo escucharon los hombres del Neolítico cuando domaron los cuatro elementos. El bullicio de Babilonia lo amortiguó, pero no cesaba; los sacerdotes tratan de interpretarlo. La luz griega iluminó el mundo, la espada romana lo talló. Palabras sabias vuelan de oriente a occidente: predican esperanza, prometen felicidad, dejan destrucción. Hurgamos en el átomo y el tic tac arrecia. Después, cede. ¿Salvados?

Ensuciamos Tierra, Aire, Agua... el Fuego se vuelve contra nosotros. ¿Marcará ese tic tac el fin del ciclo de los Mayas? Tocante a extinciones, algo deben saber ellos.

Perra Vida

Mañana va a llover, pensó, y se apresuró a sacar a sus hijos de la alcantarilla y cobijarlos tras las alpacas de paja calentita. Le sorprendió que la mujer sacara la ropa a tender y el hombre extendiera el grano en la era. Con lo que se enfadan cuando se les moja, se dijo. Pero claro, recordó que ambos eran analfabetos: consultan el tiempo en las cajas luminosas porque no saben leer el cielo. Qué estúpidos son. Menos mal que nos tienen a nosotros para ayudarles y darles cariño, concluyó mientras colocaba su último cachorro entre el heno.

Sunday, January 19, 2014

Dem Namen meiner Liebe

Meinen Hunger sättige ich an ihr
Aber satt werde ich von ihr nie
Riesig ist meine Gier
Im Moment denke ich an sie
An ihre Augen, klar und schier.

Diese Augen, die in mein Herz
Einen Pfeil geschossen haben.
Leicht haben sie mich beherrscht.

Meiner hitzigen Liebe wisst ihr noch nicht den Namen?
Am Anfang von jedem Vers
Rezitiert die ersten Buchstaben.

A ti te basta, a mi no.

A ti te basta mi voz,
Yo necesito tu aliento,
Tú desdeñas mi calor,
Yo me muero por tu pecho.
Quiero sentirte a mi lado
Cuando nos visite el sueño
Y cuando el alba se asome
Y acaricie nuestro lecho,
Quiero despertar despacio,
Y en ese breve intermedio
En que la consciencia duda
E identifica el momento,
Quiero descubrir mi cuerpo

Enredado con tu cuerpo.

La Utopía

Ella esta en el horizonte
Cuando la llamas se esconde
Cuando avanzamos tres pasos
Ella se aleja tres más;
Pero si nos detenemos,
Se detendrá a esperar.
Si ve que hacia atrás volvemos,
Nos empezará a llamar.
Si nos olvidamos de ella
Se acercará y hablará.
La oiremos de nuevo cerca,
Nos volverá a enamorar.
Nos hará creer que esta vez
Se va a dejar atrapar.
Nos avivará el gozo
Y las ganas de luchar.
Correremos hacia ella
Para poderla tocar.
Nunca la alcanzaremos;

Pero nos hace avanzar.

La Musa

Hay quien tiene deseos
Y pasiones, y tormentos,
Y fuegos dentro del alma
Que le consumen por dentro
Hay quien soporta una carga,
Hay quien padece un lamento.
Hay quien quiere expresar
Toda su rabia o su anhelo
Y no encuentra sustantivos
Ni adjetivos, ni adverbios.

Yo soy dueño del lenguaje
Que me bulle en el cerebro
Y escupo las palabras
De que precisa el momento.
Pero de nada me sirve
Este dominio del verbo:
Si quiero escribir poesía,

Me hace falta un sentimiento.

Saturday, January 18, 2014

L'Experience

Evidemment, on reviendra pour constater les résultats de l’expérience, avait dit le professeur de pharmacologie, mais on n'était toujours pas revenu. Le lendemain la police avait encerclé la fac et personne ne fut autorisé à entrer. La bande de vandales qui se promènent nus depuis quelques jours en terrorisant la ville avait choisit pour sa première attaque la faculté de médecine.
                Ce jour là, le professeur nous a dit que l'expérience n'avait pas marché. Ça ne m'a pas inquiété, en fin de compte ce n'était pas grand chose: on voulait essayer une drogue qui préserve les tissus organiques sans avoir besoin de les embaumer, et on l'avait injectée dans cinq cadavres. Mais ce qui m'a étonné c'est comment le professeur était nerveux quand il l'a dit.

                Maintenant je regarde la télé, on peut voir les photos des cinq vandales. Leurs visages me disent quelque chose...

Les Ondes de l'Avenir

«Le lendemain, un homme apparut carbonisé dans son laboratoire qui avait brûlé», dit la radio.
Le lendemain de quel jour? …Blaise manipula le tableau pour écouter la première partie de la phrase. Le dispositif qu’il avait inventé produisait des muons; particules qui voyagent à vitesse relativiste, et interfèrent avec les ondes électromagnétiques. En décodant ces interférences on peut écouter les émissions radiophoniques de l’avenir. Mais produire des muons demande beaucoup d’énergie. Un petit réacteur de plutonium alimentait le poste.
La radio crépita et finalement on put écouter:
«Ça fait aujourd’hui un mois de la petite explosion nucléaire qui a eu lieu dans notre ville,… le lendemain…»

                Blaise regarda derrière lui et vit les flammes qui entouraient le réacteur, il sut qu’il ne s’en sortirait pas.

La Bactèrie Multiplicatrice

Et voilà, le miracle s’est produit: il avait grandit. La peau du melon avait éclaté pour laisser sortir la chair, qui avait triplé de volume. Cette bactérie qui était capable de copier les molécules organiques de son entourage, serait la solution à la faim de cette planète.
***
-Monsieur le Ministre, la BM a été découverte.
-Encore une fois !  … Bien, suivez la procédure, et soyez discrets, s’il vous plait.
-Compris, Monsieur le Ministre. …  Excusez-moi …, est-ce cette bactérie si dangereuse ?
-La plus dangereuse du monde. Si la nourriture devient si facile à obtenir, personne ne sentira l’urgence de se plier aux conditions du marché du travail. Cela secouerait les bases de notre société.

                Le lendemain, un homme apparut carbonisé dans son laboratoire qui avait brûlé.

El gat negre

Hi havia una blanca vegada
un molt bonic i blanc prat
amb una blanca masia
amb parets d’un blanc molt clar
i a dins de la masia blanca
a sobre d’un llit molt blanc
cobert amb molt blanques robes
dormia un molt negre gat
mes que aquest gat sigui negre
a ningú no sembla mal
per que després que es l’ha vist
amb estima treballar
a la certa conclusió
s’ha de per força arribar
que en aquest cas la color
es cosa poc important.

Le chat noir

Il était un fois un pré blanc
Où la blanche neige tombait
Et une blanche maison
Dont le toit aussi blanc était
Et dedans cette blanche maison
Dans une chambre blanche de vrai
Il y avait un très blanc lit         
Aussi blanc comme s’il fût lait
Et entre des robes blanches
Que blanchement le chauffaient
 En rêvant des très blancs rêves
Un chat très noir dormait
Mais le cas de ce chat noir
N’est-il pas un cas mauvais
Parce que le monde qui l’a vu
Comme bien ce chat travaillait
Bien sûre ont-ils conclus

Que la couleur rien fait.

El gato negro

En un prado muy muy blanco
Cubierto de blanca nieve
Había una casa blanca
De muy muy blancas paredes
Y bajo su blanco techo
Y entre sus blancos enseres
Hay un blanco dormitorio
Que un lecho blanco contiene
Y dentro del blanco lecho
Entre los blancos manteles
Envuelto en sus sueños blancos
Un gato muy negro duerme
Y el que haya un negro gato
Es cosa que a nadie pierde
Porque aunque verdad es
Que la gente el blanco quiere
Y que las cosas negras
A la gente no apetecen
En el caso de este gato
Una excepción se le advierte
Pues no habrá quien conociendo
Su trabajo diligente
No concluya que el color
Muy poca importancia tiene.

The black cat

On a very white field
On which white snow pours
There is a very white house
With white windows and white doors
And inside the white house
With white ceilings and white floors
There is a very white bed
Whose white sheets, couldn’t be more
And hiding among white clothes
Surrounded by white in force
Wrapped in the whitest dreams
A very black cat snores
But about this black cat
Nobody can be sore
Because though many people
Mostly white things adore
Whenever they see this cat
Diligently doing his chores
They have to conclude that colour
Should never come to the fore

Jakobsweg

Vor zwei Jahren war ich in Santo Domingo de la Calzada in der Provinz von Logroño und dort habe ich diese Geschichte gehört. Oder besser gesagt, ich habe eine der zahllosen Ausführungsweisen gehört. Diese Geschichte war mir unglaublich. Trotzdem habe ich mich dafür interesiert und ich wollte wissen, ob eine kleine Wahrheit hinter dieser unglaublichen Geschichte versteckte. Ich habe ein bischen Forschung gemacht und endlich habe ich die wahrhaftige Geschichte entdeckt. Ich kann nicht meine Quelle verraten, weil ich habe so versprochen aber ich habe auch ermächtigung von meiner Quelle, um diesen Bericht bekanntzumachen. Hier folgt, was wirklich passiert.

Es war ein warmer Tag in Juli des Jahres unseres Herrens 1312. Eine familie aus Köln war im Weg nach Santiago de Compostela. Sie waren eine ganz normale Familie: Mann, Frau und Sohn. Den Beruf des Mannes ist uns unbekannt und die Frau können wir ganz sicher vermuten, dass sie eine Hausfrau war, da so war damals am gewöhnlichsten. Über das Kind wissen wir nur, dass er eine komische geschicklichkeit hatte: er war fähig die Stimme von allen Tieren zu imitieren. Mit dieser Fähigkeit habe er die Leute in den verschiedenen Dörfern durch Frankreich amusiert. Nun waren sie seit sechs Tagen in Kastile und sie hatten bereits seinen Proviant verbraucht. Der getrockene Fleisch, den sie von seiner Heimat mitgebracht hatten, dauerte nur zwei woche. Nachher haben sie mit goldenen Münzen Gemüse und Fisch gekauft. Obschon sie nicht viel Geld mehr hatten, entschieden sie eine Hehne kaufen, sie haben nähmlich seit einem Monat keinen Fleisch gegessen. Aber abends, wenn sie die Hehne toten und kochen wollten, erschien ein Bandit, der die Hehne und das wenig Geld, das sie noch hatten, stahl. Er stahl auch ein teures Juwel mit Gold und Diamanten, in dem sie seine Namen graviert hatten, das sie dem Apostel bieten wollten. Der Vater vermutete, dass der Bandit das Juwel im nächsten Dorf verkaufen wollen würde und sie haben sich nach Santo Domingo de la Calzada beeilt. Als sie ins Dorf kommten, haben sie den Bandit gesehen. Er kommte aus einem Geschäft heraus und als er sie entdeckt habe, hat er auf seinen Pferd gestiegen und weg geritten. Sie sind ins Geschäft eingetretten und sie haben dem Wirt nach dem Mann gefragt, der vor einem Moment aus dem Geschäft herausgegangen war. Aber der Wirt sagte dass, er kennte ihm nicht und er hatte nichts weder gekauft noch verkauft. In diesem Moment hat eine Hehne gegackert und der Sohn wusste, dass es ihre Hehne war. Aber der Wirt hat gesagt, dass sie könnten nicht durch sein Haus suchen und er hat gewarnt, dass sie weg gehen mussten oder er den Gerichtsvollzieher rufen würde. Die Familie sind ins Haus des Gerichtsvollziehers gegangen und ihm den ganze Geschichte erzählt. Aber er hat gesagt, dass er könnte nicht das Geschäft durchsuchen, wenn sie keinen Beweis hatten. Der Vater sagte, dass seine Hehne noch einmal gackern würde. Aber der Gerichtsvollzieher lachte, weil er dachte, dass die Hehne bereits getotet wäre. Nicht nur getotet aber auch fast gekocht war die Hehne, als der Mann, seine Frau und der Gerichtvollzieher ins Geschäft getretten sind. Der Wirt hat gesagt, dass er wusste nicht, was diese Leute wollte und er hatte kein Juwel aber er hatte doch eine Hehne, die gerade gekocht wurde und er als Abendessen vorhatte. „Die ist nicht unsere Hehne“ sagte der Vater und dann fragte: „Haben Sie keine andere Hehne?“ „Nein“ antwortete der Wirt des Geschäftes, und dann könnten alle hören, wie zu zweite mal eine Hehne gackerte. Die geräusch kommte aus dem Zimmer dahinter und der Gerichtsvollzieher sagte, dass als der Wirt verneint hatte, andere Hehne zu haben er musste das Haus durchsuchen, um zu finden, was das Geräusch war. Sie traten ins Zimmer und endeckten ein Bett und einen großen Koffer. Der Gerichtsvollzieher befehlte den Wirt den Koffer aufzumachen und da fanden sie das Juwel, die die Familie dem Gerichtsvollzieher beschrieben hatte. Es gab keine Hehne aber alle Leute in Santo Domingo de la Calzada haben bis heute geglaubt, dass ein Wunder von Himmel die gekochte Hehne zu gackern erlaubte, um die Gerechtigkeit zu erreichen. Als die vier Menschen den zimmer hinterlassten, niemand könnte das Kind sehen, die von unter dem Bett heraus kroch und durch das Fenster heraus weggang.

Deswegen wird es heute gesagt:
„Santo Domingo de la Calzada

Donde cantó la gallina después de asada.”

Why don’t we just try?

We think only our god is real
And our country is the best
We believe our ideas
And try to convince the rest.
But if this takes so much trouble,
Why don’t we just try respect?

We crave what we don’t have
And what we have, we don’t share
When Envy gets into us
It makes our lives hard to bear.
If greed gives us so much pain,
Why don’t we just try being fair?

We spend billions building weapons
While polluting lands and sees
Causing suffering to people
Paying to Death high fees
But if war is such a waste,
Why don’t we just try Peace?